شناسایی پروکاریوت ها

مفهوم گونه در رویکرد پلی فازیک، بر توصیف ویژگی های تشخیصی فنوتیپی همراه با خصوصیات ژنومی استوار است. بسیاری از صفات فنوتیپی که به طور جداگانه به عنوان ویژگیهای تشخیصی استفاده می شوند برای ترسیم یک گونه کافی نیستند، اما انجام توامان آنها ضمن فراهم آوردن اطلاعات توصیفی مناسب، تعریف یک گونه را ممکن می سازند. بیشتر ویژگیها، در برگیرنده توصیفاتی هستند که به طبقه بندی قوی تر و با ثبات تر منجر خواهند شد. صفات مختلف قدرت تعیین کنندگی متفاوتی را دارا می باشند به طوریکه برخی از آنها مختص گونه، در حالی که بقیه  برای افتراق جنس ها، خانواده ها و راسته ها هستند.  صفات مورد آزمایش به طور کلی صفات ظاهری (شکل و اندازه سلول، واکنش گرم، اجزاء سلول، وجود و ماهیت لایه های سطحی از جمله کپسول خارج سلولی)، اطلاعات  مربوط به  حرکت (حضور تاژک، تعداد آنها و نحوه قراگیری آنها در سلول و حرکت لغزنده )، نحوه تغذیه و تولید انرژی، نیازمندی سلولها به اکسیژن مولکولی، درجه حرارت، اسیدیته، نیازمندی به نمک و تحمل مقادیر مختلف و تعداد زیادی از صفات  را بر می گیرند. اطلاعات ژنوتیپی، اطلاعات توالی ژن 16S rRNA است که در طرح طبقه بندی رایج امروزی به عنوان ابزاری بسیار ارزشمند جهت شناسایی هر جدایه در سطح خانواده و جنس کاربرد دارد.  آزمون هیبریداسیون DNA-DNA  برای شناسایی نهایی گونه، آخرین ابزار تصمیم گیری است که معین می کند آیا دو جدایه  را باید در یک گونه طبقه بندی کرد یا نه.
در آزمایشگاه شناسایی پروکاریوتی، روش های مختلف ذکر شده فوق اعمال می شود تا الزامات مورد نیاز جهت کامل شناسایی یک میکروارگانیسم تحقق یابد.